Kategoria: W mediach, o mediach

Szymon Jadczak, dziennikarz śledczy Wirtualnej Polski, zdobył tytuł Dziennikarza Roku 2022 w konkursie organizowanym przez magazyn „Press”. We wtorkowy wieczór ogłoszono również laureatów nagród Grand Press w poszczególnych kategoriach.

W głosowaniu na tytuł Dziennikarza Roku wzięło udział 66 polskich redakcji prasowych, radiowych, telewizyjnych i internetowych. Szymon Jadczak zdobył w nim 97 punktów. Za nim byli: Paweł Reszka („Polityka”, 45 pkt.), Mateusz Lachowski (Polsat, „Newsweek Polska”, 43 pkt), Karolina Lewicka (TOK FM, 30 pkt.) i Michał Przedlacki („Superwizjer” TVN, 20 pkt.)

W poszczególnych kategoriach nagród Grand Press laureatami zostali:

News:  Jacek Harłukowicz, Janusz Schwertner, Onet, Cykl: „Afera w Polskim Związku Tenisowym”

Dziennikarstwo śledcze: Piotr Świerczek, TVN 24, „Siła kłamstwa”

Publicystyka: Agnieszka Szpila, Krytykapolityczna.pl, „Gdzie są te dzieci? W dupie!”

Reportaż prasowy/internetowy: Paweł Kapusta, Dariusz Faron, Wirtualna Polska, „Opowieść zza cienkiej czerwonej linii”

Reportaż audio: Michał Janczura, Tok FM, „Eksperyment. Radiowy serial dokumentalny”

Reportaż TV/wideo: Michał Przedlacki, „Superwizjer”, TVN, cykl reportaży wojennych z Ukrainy: „Ucieczka z Irpienia”; „Obrońcy Charkowa. Pierwsza linia frontu”

Wywiad: Grzegorz Wysocki, „Gazeta Wyborcza – Wolna Sobota”, „Jeśli nienawidzisz, to znaczy, że zostałeś pokonany”

Dziennikarstwo specjalistyczne i nowe formy dziennikarstwa: Tomasz Ulanowski, „Pismo. Magazyn opinii”, cykl „Ziemia”

Nagrodę im. Bohdana Tomaszewskiego dla najlepszego dziennikarza sportowego otrzymał Andrzej Janisz (do niedawna Polskie Radio, teraz Polsat Sport) , laureatem Grand Press Economy został Marek Chądzyński (300Gospodarka), a nagrodą Grand Press Digital uhonorowane zostało Frontstory.pl.

opr. jka, źródło: Press.pl

Nie żyje Mariusz Walter, wieloletni dziennikarz Telewizji Polskiej, współtwórca i pierwszy prezes TVN. Miał 85 lat.

Informację o śmierci Mariusza Waltera podała stacja TVN24. Urodził się w 1937 roku we Lwowie, był absolwentem Politechniki Śląskiej w Gliwicach, pracę w mediach zaczynał w studenckim radiowęźle. W 1963 roku trafił do Telewizji Polskiej. W latach 70. stał się jednym z najbardziej znanych dziennikarzy i producentów telewizyjnych, współtworzył takie programy jak „Turniej Miast” czy „Studio 2”. Współpracę z TVP zakończył w stanie wojennym, w 1982 roku. Dwa lata później, wraz z Janem Wejchertem, założył holding ITI. W 1997 roku Mariusz Walter stanął na czele telewizji TVN, której kierownictwo w 2001 roku przekazał synowi Piotrowi. Od 2013 do 2018 roku był honorowym prezesem Grupy ITI.

opr. jka, źródła: tvn24.pl, Wikipedia

25 grudnia w TVP ABC zaplanowano premierę spektaklu „Kopciuszek” na podstawie baśni Charles`a Perraulta i Braci Grimm według scenariusza i w reżyserii Tomasza Cyza. W roli tytułowej zobaczymy Weronikę Humaj.

„Kopciuszek” to tytuł znanej na całym świecie baśni  o dziewczynie, której los odmienia się dzięki „czarom” wróżki. Kopciuszek to również przydomek głównej bohaterki, pochodzący od słowa „kopeć”, oznaczającego osad z sadzy. W innych językach europejskich imię bohaterki odnosi się przeważnie do słowa „popiół” (ang. Cinderella, fr. Cendrillon, wł. Cenerentola). Najstarszy znany tekst, który realizuje typowy dla „Kopciuszka” schemat fabularny, powstał w połowie IX wieku w Chinach. Baśń Charles’a Perraulta z 1697 roku wprowadza wiele elementów, które do dzisiaj kojarzone są najczęściej z wątkiem „Kopciuszka”, przede wszystkim motyw pantofelka. Inna wersja baśni, opracowana przez Wilhelma i Jacoba Grimm, ukazała się w 1857 roku.

Tomasz Cyz specjalnie dla TVP ABC opracował nową wersję opowieści o dobrej, pracowitej, ale samotnej dziewczynie. Na co dzień źle traktowana przez Macochę i jej córki, dzięki niezwykłej mocy czarodziejki pojawia się na balu i tam zwraca uwagę Księcia. Wspólny taniec, spacery, rozmowy powodują, że oboje zakochują się w sobie i nagle odmienia się ich dotychczasowy świat.

Adaptacja Tomasza Cyza skupia się na emocjach i przeżyciach Kopciuszka. Zwyczajnej, normalnej dziewczyny, w której zakochuje się Książę, bo dostrzega w niej naturalność, dobroć i wewnętrzne piękno. Przesłanie tej starej baśni jest ponadczasowe: dobro zwycięża nad złem, warto wierzyć w swoje marzenia, a głównym motorem życia jest miłość.

Autorski spektakl Tomasza Cyza utrzymany w konwencji kina familijnego został zrealizowany metodą filmową w zespole pałacowo -ogrodowym w Otwocku Wielkim.  Premiera w TVP ABC, 25 grudnia o godz. 20.10.

opr. jka, źródło: Telewizja Polska

Program 2 Polskiego Radia w tym roku celebruje swoją 85. rocznicę powstania. Fonograficznym zwieńczeniem obchodów jest ukazujący się w limitowanym nakładzie 1000 egzemplarzy, dwupłytowy winylowy album, zatytułowany „85 lat Dwójki”.

1 marca 1937 roku, o godzinie 13.10 pod kierownictwem Zenona Kosidowskiego, uruchomiona została radiostacja Warszawa II – tę datę przyjmuje się jako dzień powstania Programu 2 Polskiego Radia. Przez cały 2022 rok Dwójka celebruje rocznicę powstania. Fonograficznym zwieńczeniem obchodów jest dwupłytowy album winylowy, zatytułowany „85 lat Dwójki”.

Na każdej z płyt znalazły się specjalnie wyselekcjonowane muzyczne perełki z bogatej puli Dwójkowych nagrań.

Eugenia Umińska i Grzegorz Fitelberg należeli do najbliższych muzycznych przyjaciół Karola Szymanowskiego. Skrzypaczka włączała do swojego repertuaru wszystkie utwory napisane przez Szymanowskiego na ten instrument. W 1951 roku wraz z odrodzona orkiestrą radiową w Katowicach pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga nagrała dla Polskiego Radia oba Koncerty skrzypcowe Szymanowskiego. II Koncert skrzypcowy op.61 znalazł się na stronie 1 wydawnictwa.

Druga strona pierwszej płyty to zapis „Koncertu fortepianowego” Liszta w wykonaniu Rafała Blechacza oraz Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją Wojciecha Rajskiego. Rafał Blechacz w 2005 roku, wygrał XV Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, natomiast kilkanaście miesięcy wcześniej, zagrał ten koncert w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego.

Na drugim winylu zawarte są nagrania z cyklu „Jazz.PL” – cztery utwory wybrane symbolicznie, a wśród nich: nagranie zespołu New Bone, Henryk Miśkiewicz, Włodzimierz Nahorny oraz Heart Beats czyli Szymon Mika i bracia Grzegorz i Mateusz Pałka, którzy po raz pierwszy zagrali wspólny koncert w studiu radiowym S-3.

Na tej samej płycie znajduje się również zapis koncertu sylwestrowego, który został nagrany w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie, w środę 15 grudnia 2021 roku i następnie odtworzony na antenie radiowej Dwójki, podczas sylwestrowego wieczoru. Na scenie wystąpił jazzband Marcina Maseckiego i Janka Młynarskiego.

opr. jka, źródło: Polskie Radio

Laureatem 5. edycji Konkursu im. Krzysztofa Millera, organizowanego przez „Gazetę Wyborczą”, został mieszkający w Kijowie fotoreporter Evgeniy Maloletka. Jury doceniło jego zdjęcia z Mariupola.

Nagrodzony fotoreportaż Evgeniy Maloletka zrealizował w Mariupolu tuż po ataku Rosji na Ukrainę. Wraz z operatorem wideo przez ponad dwa tygodnie dokumentował dla agencji Associated Press to, co się działo w tym mieście.  Jego zdjęcia trafiły na czołówki gazet i serwisów internetowych na całym świecie.

„Zwycięski materiał ma charakter ikoniczny, to esencja fotografii prasowej. Pojedyncze zdjęcia z tego cyklu na zawsze już pozostaną w pamięci milionów ludzi na całym świecie, którzy od 24 lutego 2022 r. śledzą losy wojny w Ukrainie. Autor był na miejscu godzinę przed wybuchem pierwszej rakiety skierowanej przez Rosję na Ukrainę. Przez 20 dni, niemalże bez przerwy dokumentował dramat Mariupola. Jego zdjęcia przerwały ciszę, w której trwały media i czytelnicy, nie mogąc uwierzyć w to, że wojna wybuchła naprawdę” – uzasadniała w laudacji wybór jury jego przewodnicząca Beata Łyżwa-Sokół.

Evgeniy Maloletka to niezależny fotograf i filmowiec mieszkający w Kijowie, pochodzący z miasta Berdiańsk w obwodzie zaporoskim we wschodniej Ukrainie. W 2015 r. został wybrany do udziału w Eddie Adams Workshop w Nowym Jorku. Większość czasu spędza we wschodniej Ukrainie, pracując nad zleceniami dla The Associated Press. Jego prace były publikowane w wielu znanych magazynach, takich jak: „Time”, „The New York Times”, „The Washington Post”, „Der Spiegel”, „Newsweek”, „The Independent”, „El Pais”, „The Guardian” czy „The Telegraph”.

W ramach 5. edycji konkursu przyznana została również nagroda Fundacji „Gazety Wyborczej” w kategorii „Wolność, solidarność, tolerancja”, której laureatem został Jędrzej Nowicki za zdjęcia z Podlasia dotyczące kryzysu uchodźczego w pobliżu granicy polsko-białoruskiej.

Redakcja „Gazety Wyborczej” Nagrodę im. Krzysztofa Millera za odwagę patrzenia ustanowiła w 2018 r. Upamiętnia ona wybitnego, wieloletniego fotoreportera tej gazety. Celem konkursu jest promocja fotografii o wyjątkowych wartościach dziennikarskich, wyróżniających się pogłębionym, rzetelnym i odważnym spojrzeniem na trudne tematy społeczne, polityczne, ekonomiczne i kulturowe.

opr. jka, źródło: Agora

1 stycznia 2023 roku o godz. 20.20 TVP1 pokaże premierowy odcinek „„Domu pod Dwoma Orłami”. Serial wyreżyserował Waldemar Krzystek, a w rolach głównych zobaczymy m.in.: Karolinę Gruszkę, Agnieszkę Mandat, Małgorzatę Zajączkowską i Sonię Mietielicę.

Akcja serialu rozpoczyna się latem roku 1997. Marianna (Sonia Mietielica) studentka architektury, wraca ze stypendium w USA do rodzinnego domu we Wrocławiu. Jej matka Helena Lach (Agnieszka Mandat), z zawodu stomatolog, to wiecznie zapracowana, oddalona od rodziny perfekcjonistka. Babcia Zofia Szablewska (Małgorzata Zajączkowska), jest przeciwieństwem Heleny. Pełna energii, ciepła i humoru, bezgranicznie kocha Mariannę. Marianna przyjeżdża do Polski z narzeczonym Paulem (Thomas Christian), którego rodzina ma polskie korzenie i który postanowił odwiedzić ich rodzinne strony na dawnych Kresach.

W nocy woda zalewa tytułowy Dom pod Dwoma Orłami. Babcia Zofia dostaje udaru i trafia do szpitala. Kiedy woda opada, parter domu wygląda jak pobojowisko. W piwnicy zapada się posadzka. Z odsłoniętej w ten sposób skrytki Marianna wydobywa stare poniemieckie dokumenty, zdjęcia, plany i pamiętnik Lisy Weber (Karolina Rzepa) i jej brata Karla (Adrian Zaremba). W ten sposób bohaterka poznaje zaskakujące wojenne losy rodzeństwa. Dziennik urywa się w dramatycznym momencie, kiedy Karl ucieka z Breslau.

Tymczasem babcia Zofia wraca ze szpitala do domu i niespodziewanie zaczyna opowiadać Mariannie skrywaną przez lata prawdę o swoim życiu. Wspomina m.in. o wielkiej, szczęśliwej rodzinie Szablewskich z małej kresowej wsi Nowosioło, o swoim uwielbiany mężu Antonim (Grzegorz Małecki), o synu Zbigniewie (Eryk Lenartowicz), o Wasylce (Andrey Zhuravskyi) ukraińskim pasierbie wychowanym jak syn w ich dworze. O rodzicach, o niewidomym bracie Maurycym (Mateusz Rusin), o ukochanej kucharce Oldze (Natella Treytakova), o oszukanym przez Rosjan Ukraińcu Jamrożym (Philipp Mogilnitskiy). We wspomnieniach wraca zsyłka do Kazachstanu, po której Zofia (Karolina Gruszka) stała się wrakiem człowieka. Jej rodzinne strony nie należą teraz do Polski, tylko do ZSRR. Jako repatriantka ze Wschodu ląduje we Wrocławiu. Zamieszkuje w Domu pod Dwoma Orłami z oficerem bezpieki, Janem Liskim (Andrzej Konopka). Rozpoczyna poszukiwania bliskich.

opr. jka, źródło: Telewizja Polska

Magazyn „Time” wyróżnił swoim tytułem Człowieka Roku 2022 prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego oraz „ducha Ukrainy”.

„Za udowodnienie, że odwaga może być równie zaraźliwa jak strach, za inspirowanie ludzi i narodów do jednoczenia się w obronie wolności, za przypomnienie światu o kruchości demokracji i pokoju – Wołodymyr Zełenski i >duch Ukrainy< są osobowościami roku TIME 2022″ – napisał w uzasadnieniu redaktor naczelny amerykańskiego magazynu „Time” Edward Felsenthal.

Podkreślił, że decyzja Zełenskiego, aby nie uciekać z Kijowa, ale pozostać i zgromadzić poparcie, była kluczowa dla przebiegu tej wojny. Felsenthal dodał, że tegoroczny wybór Człowieka Roku „Time”, „nigdy nie był tak oczywisty.

Tytuł Człowieka Roku tygodnik „Time” przyznaje od 1927 roku. Otrzymuje go człowiek, grupa, maszyna lub idea mające największy wpływ na wydarzenia na świecie w danym roku. Może to być wpływ pozytywny jak i negatywny.

opr. jka, źródło: pap.pl

Jacek Kurski, były prezes TVP, został alternate executive director szwajcarsko-polskiej konstytuanty w grupie Banku Światowego w Waszyngtonie.

Informację o nowym miejscu pracy Jacek Kurski przekazał w środę na Twitterze.

„Potwierdzam: podjąłem zgodną z moim wykszt i dośw menadż. pracę jako alternate executive director w Banku Światowym świadomy że oznacza to rezygn z części aktyw publ czy ambicji polit. Zawsze myślałem że nie ma życia poza polityką. Otóż jest. Wiem że tu też dobrze przysłużę się Polsce” – napisał były prezes Telewizji Polskiej.

Wiadomość tę potwierdził później Narodowy Bank Polski.

„W grudniu br. Pan Jacek Kurski rozpoczął pracę jako Alternate Executive Director szwajcarsko-polskiej konstytuanty w Grupie Banku Światowego w Waszyngtonie.

Obok Polski i Szwajcarii w jej skład wchodzą: Azerbejdżan, Kazachstan, Kirgistan, Serbia, Tadżykistan, Turkmenistan oraz Uzbekistan. Kandydatura Pana Jacka Kurskiego na stanowisko Alternate Executive Director została zgłoszona przez Prezesa NBP jako Gubernatora RP w Banku Światowym” – wyjaśniał w komunikacie NBP.

Na początku września br. Rada Mediów Narodowych niespodziewanie odwołała Jacka Kurskiego z funkcji prezesa Telewizji Polskiej. Na jego miejsce powołano Mateusza Matyszkowicza, dotychczasowego członka zarządu TVP. Spekulowano wówczas, że Jacek Kurski może wrócić do polityki.

opr. jka, źródła: Twitter, NBP

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski uznany został przez „Financial Times” Człowiekiem Roku 2022. Według brytyjskiego dziennika stał się on uosobieniem odwagi i odporności narodu ukraińskiego w walce z rosyjską agresją.

Zełenski został porównany do brytyjskiego premiera z czasów II wojny światowej Winstona Churchilla, który w czasie niemieckich bombardowań swoimi wystąpieniami w radiu mobilizował społeczeństwo. Prezydent Ukrainy zaś, jak napisał FT, wykorzystuje media społecznościowe do  „nieustannej kampanii na rzecz zachodniego wsparcia militarnego i finansowego, zmieniając los swojego narodu w moralną dźwignię wpływu na przywódców Europy i Stanów Zjednoczonych”.

opr. jka, źródło: pap.pl

Nie żyje Jarosław Kawecki, wieloletni dziennikarz Polskiego Radia związany m.in. z Radiem Kierowców. Korespondent PR3 w Holandii. Nagrodzony Złotym Mikrofonem w 2019 r. Miał 67 lat.

Pogrzeb odbędzie się w piątek 9 grudnia w Białowieży.

– Informacje Radia Kierowców, które prezentował na antenie, to były małe dzieła sztuki, nierzadko małe felietoniki. Nie tylko suche informacje. Potrafił skłonić do zastanowienia, potrafił sprowokować kierowców i pasażerów do tego, żeby wzajemnie siebie zauważali. Umiał sprowokować słuchaczy do gorących dyskusji, które trwały czasem cały jego dyżur – wspominał Jarosława Kaweckiego cytowany przez IAR dyrektor Programu 1 Polskiego Radia Marcin Kusy.

Red. Jarosław Kawecki był związany z Polskim Radiem od lat siedemdziesiątych. Pierwotnie w Rozgłośni Harcerskiej, trafił na praktyki studenckie do Andrzeja Turskiego i dzięki niemu znalazł się w pierwszym zespole Trójki. Obrosły legendą jego wspaniałe montaże (wtedy jeszcze z taśm na stole montażowym) gdzie potrafił wycinać z przegranych z płyt utworów trzaski lub sprawić, że The Rolling Stonesi śpiewali po polsku i to brzydkie wyrazy.  Jego wielki talent, wiedza, ucho i nerw radiowca sprawiały, że był dla wielu kolegów wzorem, a nawet ze zwykłego serwisu czy informacji o wypadkach drogowych potrafił stworzyć prawdziwa radiową perełkę. W stanie wojennym nie powrócił na antenę, został managerem grupy Rezerwat, by w 1982 r. wyjechać na emigrację do Holandii. Od 1992 r. był stałym korespondentem Programu 3 Polskiego Radia w Holandii. Po powrocie do Polski w 1995 r. pracował w Trójce jako dziennikarz – prowadził poranki, ale też zajął się produkcją dżingli. Od 2013 r. w Jedynce, gdzie prowadził audycje Radia Kierowców. Jego miniatury przeszły do historii – w 2019 r. odebrał za nie Złoty Mikrofon. Od kilku lat był na emeryturze.  Zmarł 2 grudnia w Białowieży. Miał 67 lat.

Pogrzeb odbędzie się w kościele pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Białowieży w piątek 9.12.2022 r. o godz. 12:00 a uroczystości żałobne zakończą się na miejscowym cmentarzu.

opr. jka, źródła: MŚM, Polskie Radio, emodKS