Pierwsze powakacyjne spotkanie Klubu Publicystyki Kulturalnej SDP zaplanowaliśmy jak zwykle w pierwszą środę miesiąca, czyli 4 września 2019 r. , o godz. 17.00, w Klubie „Cudzysłów” w Domu Dziennikarza, przy ulicy Foksal 3/5 w Warszawie. Zostanie ono poświęcone Marii Gorczyńskiej – aktorce dramatycznej, teatralnej i filmowej, jednej z najbardziej popularnych okresu przedwojennego. Była też żołnierzem Armii Krajowej i 75 lat temu uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim jako łączniczka. Jej sylwetkę, w 60. rocznicę śmierci, zaprezentuje Renata Mieszkowska – dziennikarka muzyczna Polskiego Radia i kuzynka aktorki.
Serdecznie wszystkich zapraszam,
dr Teresa Kaczorowska,
przewodnicząca Klubu Publicystyki Kulturalnej SDP
Maria Gorczyńska-Lindner (ur. 27 stycznia 1899 r. w Lublinie, zm. 23 czerwca 1959 r. w Warszawie) – aktorka teatralna i filmowa, dyrektor teatru. Żołnierz Armii Krajowej.
Była córką Józefa Eugeniusza – maszynisty kolejowego oraz Karoliny z Dołęga-Luberadzkich. Ukończyła gimnazjum w Lublinie, następnie studiowała w warszawskiej Szkole Dramatycznej. Jeszcze jako studentka, w 1922 r., zadebiutowała na deskach Teatru Polskiego w roli Zosi w Weselu Stanisława Wyspiańskiego. Od 1924 r. była aktorką warszawskich teatrów miejskich. Grała między innymi w Teatrze Narodowym, Teatrze Nowym, w Lublinie i w Łodzi oraz na scenach TKKT. Na początku występowała w lekkich komediach i farsach, następnie głównie w sztukach Jasnorzewskiej i Rittnera – zagrała m.in. Rutę w Egipskiej pszenicy i Hanię w Głupim Jakubie. Zyskała uznanie jako ceniona aktorka dramatyczna.
W 1924 r. Gorczyńska zadebiutowała przed kamerą. Ponieważ była aktorką o oryginalnej urodzie i świetnej prezencji zagrała w wielu przedwojennych filmach, głównie role amantek. Do wybuchu II wojny światowej wystąpiła w 13 filmach m.in w „Trędowatej”, „Ziemi obiecane”, w „Przedwiośniu”, „Co mój mąż robi w nocy”, „Moi rodzice się rozwodzą”.
W czasie II wojny światowej pracowała jako kelnerka w kawiarni „U Aktorek”. Była żołnierzem Armii Krajowej. Brała udział w powstaniu warszawskim jako łączniczka.
Po wojnie w filmie zagrała tylko raz w filmie „Młodość Chopina”. Występowała gościnnie w teatrach Krakowa, Wrocławia, Poznania i Łodzi, by w końcu osiąść w Warszawie.
W latach 1949/50 była dyrektorem Teatru Klasycznego (obecnie Współczesny). Współpracowała również z Teatrem Polskiego Radia. W 1953 roku otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
Jej mężem był Edward Lindner (zm. 1933).
Maria Gorczyńska spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 236–IV–24).
Renata Mieszkowska po ukończeniu Akademii Muzycznej w Warszawie z tytułem magistra sztuki, od października 1967 r. rozpoczęła pracę w Polskim Radiu w Redakcji Muzycznej Pr. III, który wyróżniał się wówczas spośród pozostałych atrakcyjną ofertą programową, różnorodnymi audycjami z dziedziny muzyki poważnej i rozrywkowej. W Programie III przygotowywała audycje o charakterze muzykologicznym, a także z pogranicza poezji, literatury i muzyki. Ale jej wizytówką był ostatecznie magazyn publicystyki muzycznej „Konsonanse i dysonanse”, który prowadziła praz blisko 10 lat do 1981 roku, gdzie przedstawiała życie muzyczne w kraju i zagranicą(zagraniczni korespondenci)w całej swej rozciągłości i złożoności. Kolejnym miejscem Jej pracy dziennikarskiej była Naczelna Redakcja Muzyczna, przekształcona następnie w Pr. II Polskiego Radia. Tam zajmowała się transmisjami koncertów z Filharmonii Narodowej, uczestniczyła w Festiwalach Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, przygotowywała w spółce autorskiej z Izabellą Grzenkowicz cykl 20 audycji „Dziełą i opinie” poświęcony twórcom polskiej muzyki współczesnej. W latach 1998-99 była stałym recenzentem muzycznym dwutygodnika kulturalnego „Sycyna” (red. naczelny Wiesław Myśliwski). Była delegowana przez Polskiego Radio Pr. III do jury „Prix Musical de Radio Brno”(1988-1989).
