Fot. Twitter/The Pulitzer Prizes

Nagroda Pulitzera. Specjalne wyróżnienie dla ukraińskich dziennikarzy

Dziennik „Washington Post” otrzymał w tym roku Nagrodę Pulitzera za teksty na temat zamieszek na Kapitolu z 6 stycznia 2021 roku. Specjalne wyróżnienie przyznano ukraińskim dziennikarzom za „odwagę, wytrwałość i zaangażowanie” w relacjonowaniu wojny w ich kraju.

Nagroda Pulitzera to najbardziej prestiżowe wyróżnienie dziennikarskie w Stanach Zjednoczonych.  „Washington Post” został laureatem w kategorii dziennikarstwo w służbie publicznej.

W kategorii wiadomości międzynarodowych nagrodzono „New York Times” za teksty o cywilnych ofiarach amerykańskich ataków lotniczych w Syrii, Iraku i Afganistanie.

W kategorii dziennikarstwo śledcze wyróżniono dziennik „The Tampa Bay Times” za artykuł na temat fabryki zatruwającej otoczenie ołowiem.

Nagroda za najlepsze zdjęcia newsowe przypadła fotoreporterowi „Los Angeles Times” za prace ukazujące zajęcie Kabulu przez talibów.

Agencja Reutera został laureatem w kategorii fotografii reportażowej, za zdjęcia ukazujące skutki pandemii Covid-19 w Indiach.

Specjalne wyróżnienie przyznano dziennikarzom z Ukrainy. Otrzymali je za „odwagę, wytrwałość i zaangażowanie w rzetelne raportowanie podczas bezwzględnej inwazji Władimira Putina na ich kraj i jego wojny propagandowej w Rosji.” Podkreślono, że ukraińscy dziennikarze „pomimo bombardowań, uprowadzeń, okupacji, a nawet śmierci w swoich szeregach, nie ustawali w wysiłkach, aby przedstawić dokładny obraz strasznej rzeczywistości”.

Dziennikarskie nagrody w Stanach Zjednoczonych ufundował w 1917 roku Joseph Pulitzer, pochodzący z Węgier amerykański dziennikarz, publicysta i wydawca prasowy. Uznaje się je za jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień, jakie może otrzymać za swe osiągnięcia redakcja bądź pojedynczy dziennikarz.

opr. jka, źródła: pulizer.org, pap.pl

Fot. ludwiklewin.eu

Nie żyje Ludwik Lewin, wieloletni korespondent PAP w Paryżu

W wieku 77 lat,  po długiej chorobie 8 maja zmarł wieloletni korespondent Polskiej Agencji Prasowej w Paryżu, dziennikarz, poeta, pisarz i dokumentalista Ludwik Lewin.

Informację o śmierci męża przekazała PAP żona, Małgorzata Lewin.

Ludwik Lewin urodził się 12 sierpnia 1944 roku w Namanganie w sowieckim Uzbekistanie. Wraz z rodzicami przyjechał do Polski w 1946 roku. Był absolwentem filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim, studiował również reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi. W Paryżu zamieszkał w 1967 roku, postanowił pozostać we Francji po komunistycznej kampanii antysemickiej w 1968 roku.

Jako fotoreporter agencji Keystone w 1968 roku relacjonował z Pragi inwazję wojsk ZSRR na Czechosłowację. Powrócił do Pragi w styczniu 1969 roku po śmierci Jana Palacha, który podpalił się w proteście przeciwko sowieckiej inwazji. Pracował wówczas dla tygodnika „Life”.

W latach 1969-1985 pracował dla Radio France Internationale (francuskie radio dla zagranicy). W latach 1978–1981 dla francuskiego miesięcznika „Strategies”. Między rokiem 1986 a 1990 był dziennikarzem polskiej sekcji BBC, a następnie, przez 15 lat jej paryskim korespondentem.

Jako korespondent współpracował również z polskimi mediami –  „Życiem Warszawy”, „Gazetą Wyborczą” oraz Polską Agencją Prasową.

Pracując dla PAP, Lewin informował czytelników w Polsce o wydarzeniach politycznych i społecznych we Francji. Specjalizował się w wywiadach z francuskimi intelektualistami. Wśród jego rozmówców byli m.in.: Chantal Delsol, Alain Finkielkraut, Michel Wieviorka, Paul Thibaud, Frederic Encel i Dominique Moisi.

Opublikował kilka książek i tomików poezji, m.in.: „Kiedy rano jadę osiemnastką”, „Syzyf i ska”, „Ucieczka z Egiptu”, „Podróż po Stołach Francji”, „Paryż za dwa Ludwiki” (wraz z Ludwikiem Stommą).

Jak powiedział Tomasz Jarosz, szef działu zagranicznego PAP, „Ludwik Lewin miał niezwykłą umiejętność wydobywania ze strumienia zmieniających się faktów niezmiennych procesów historycznych. Potrafił, jak dziś już niewielu uchwycić rdzeń natury ludzkiej, która choć poddana czasowi, ma pewne stałe cechy”.

opr. jka, źródło: pap.pl

Powstanie piąty sezon programu TVP „Sanatorium miłości”

Telewizja Polska ogłosiła casting do piątej  już edycji reality show „Sanatorium miłości”.

Program jest formatem TVP, w którym bierze udział dwunastu seniorów – kobiet i mężczyzn. Przyjeżdżają oni do tytułowego sanatorium z Polski i zza granicy. Mają różne życiowe doświadczenia, czasami bardzo trudne i bolesne. Łączy ich jedno. Są samotni, poszukują ciekawych przygód, emocji i nowych znajomości, przyjaźni, a nawet miłości.

W „Sanatorium miłości”” mogą wziąć udział osoby od 60. roku życia. Jak podkreśla Telewizja Polska show cieszy się dużą popularnością. W castingu do czwartego sezonu wzięło udział blisko 1000 osób, program nagradzany był też na kilku międzynarodowych targach telewizyjnych.

opr. jka, źródło: Telewizja Polska

Maksym Medinsky. Fot. Facebook

Ukraiński dziennikarz poległ na froncie

Maksym Medinsky, dziennikarz pochodzący z Bolgradu w obwodzie odeskim, zginął broniąc swojej ojczyzny.

Smutną wiadomość przekazały ukraińskie media powołując się na informacje z rady miejskiej Bolgradu i od ojca poległego żołnierza. Medinsky ukończył wydział dziennikarstwa, pracował w serwisach informacyjnych, związany był również z Ministerstwem Infrastruktury Ukrainy.

W wojsku służył już w 2014 roku, w lutym ponownie ruszył na front. W wywiadzie mówił, że w jego ojciec był dziennikarzem wojskowym, w armii służyła również matka. „Nigdy nie bałem się stracić życia, po prostu bałem się stracić je w głupi sposób. Więc nie było wątpliwości: iść na wojnę, czy nie. Mój kraj jest w stanie wojny, więc muszę go bronić” – powiedział.

opr. jka, źródła: prawda.com.ua, Facebook

 

Ołeksandr Machow był weteranem wojennym. Fot. Ukraina24

Ukraiński dziennikarz zginął w wyniku rosyjskiego ostrzału w okolicach Iziumu

Ołeksandr Machow, ukraiński dziennikarz, współpracujący z kanałami Ukraina24 i Dom TV, zginął w wyniku rosyjskiego ostrzału w okolicach miasta Izium we wschodniej Ukrainie.

O śmierci reportera wspomniał prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski w swoim codziennym wystąpieniu.

„Ukraińcy! Na początku wspomnę znanego dziennikarza Aleksandra Machowa. Na pewno widzieliście jego reportaże, internetowe wpisy. Zawsze zajmował swoje własne stanowisko, zdanie patriotyczne, bez wodolejstwa. Zawsze był najodważniejszym wśród pierwszych. Zawsze pracował w niebezpiecznych miejscach. Opisywał rzeczywistość. Jego materiały robiły wrażenie” – mówił Wołodymyr Zełenski.

„Od pierwszego dnia wojny był na froncie. Ochotnik. Na swój sposób dowiedział się czym jest wojna. Dzisiaj zginął. Pod Charkowiem. Miał 36 lat. Jestem myślami z bliskimi i z przyjaciółmi. Rosja odpowie za tę śmierć, Ukraina wygra – co było marzeniem Ołeksandra. Wieczna mu pamięć, wieczna pamięć bohaterom, którzy oddali życie za Ukrainę” – dodał prezydent Ukrainy.

Ołeksandr Machow po raz pierwszy trafił na front w 2014 roku po aneksji Krymu przez Rosję. 24 lutego, gdy rozpoczęła się rosyjska inwazja na Ukrainę ponownie zgłosił się do wojska.

„Idę walczyć o wolność. Będę się bił i zabijał wrogów. Będę służył Ukrainie” – napisał wówczas na Facebooku.

opr. jka, źródła: TVP Info/IAR

Polskie Radio uruchomiło rozgłośnię w języku ukraińskim

W Warszawie rozpoczęła nadawanie rozgłośnia Polskiego Radia w języku ukraińskim. Stacji można słuchać na częstotliwości 100,6 FM. Wcześniej w tym paśmie, na podstawie czasowego pozwolenia Urzędu Komunikacji Elektronicznej, nadawało Radia Zet Ukraina.  

Jak podaje Polskie Radio, na nowej antenie znajdą się informacje na temat bieżącej sytuacji na Ukrainie, o tym co się dzieje na okupowanych przez rosyjskiego najeźdźcę terenach, jak również praktyczne wskazówki dla Ukraińców, którzy przybyli do Polski: gdzie udać się po pomoc, w jaki sposób załatwić formalności.

Polskie Radio chce również udostępnić antenę dziennikarzom i współpracownikom Ukraińskiego Radia Publicznego UKR1, aby transmitować jego audycje, a także emitować specjalne programy Sekcji Ukraińskiej Polskiego Radia dla Zagranicy.

opr. jka, źródło: Polskie Radio

Fot. Twitter/NEXTA

Dziennikarka zginęła w wyniku rosyjskiego ataku rakietowego na Kijów

Wira Hyrycz, dziennikarka i producentka Radia Swoboda to śmiertelna ofiara czwartkowego ataku rakietowego Rosjan na Kijów. Rakiety zniszczyły budynek, w którym mieszkała kobieta, w piątek spod gruzów wydobyto jej ciało.

Do rosyjskiego ataku na Kijów doszło w czwartkowy wieczór, w czasie gdy w stolicy Ukrainy przebywali sekretarz generalny ONZ i premier Bułgarii. Rakieta uderzyła w budynek mieszkalny w dzielnicy szewczenkowskiej w centrum miasta.

Ciało Hyrycz wydobyto spod gruzów w piątek. Dziennikarka jak dotąd jest jedyną śmiertelną ofiarą tego ataku, wcześniej władze Kijowa informowały o dziesięciu rannych osobach.

Informację o śmierci swojej pracownicy potwierdziła kijowska redakcja Radia Swoboda.

Jak podał 24 kwietnia Instytut Informacji Masowej, który zajmuje się monitoringiem sytuacji mediów na Ukrainie, od początku rosyjskiej agresji zginęło 21 dziennikarzy, w tym siedmioro podczas wykonywania pracy. Dziewięć osób zostało rannych.

opr.  jka źródło: pap.pl

 

Ruszają zgłoszenia kandydatów do Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. bp. Jana Chrapka

Od 1 maja do 12 czerwca 2022 roku Stowarzyszenie na rzecz Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. bp. Jana Chrapka czeka na zgłoszenia kandydatów do tegorocznej edycji tego wyróżnienia. Prawo do wysuwania kandydatur przysługuje członkom Kapituły oraz redakcjom prasowym, radiowym, telewizyjnym i internetowym. Zgłoszenia można przesyłać na adres: sekretariat@nagrodaslad.pl. Uroczysta gala wręczenia nagrody odbędzie się jesienią w Warszawie.

„Ślad” to nagroda dziennikarzy dla dziennikarzy i innych ludzi mediów. Główną jej ideą jest uhonorowanie i promowanie osób, których działalność w mediach służy prawdzie dobru i pięknu oraz przyczynia się w sposób wybitny do budowania kultury prawdy, porozumienia i dialogu. Taka postawa była szczególnie bliska bp. Janowi Chrapkowi. Jego życie, wierne duchowi ewangelicznej prostoty, przepojone było troską o budowanie pomostów między ludźmi i środowiskami.

Nagroda „Ślad” przyznawana jest od 2002 r. Laureatami dotychczasowych jej edycji byli kolejno: Ewa K. Czaczkowska, Grzegorz Polak, Stefan Wilkanowicz, ks. Jerzy Szymik, Marek Zając, Szymon Hołownia, ks. Marek Gancarczyk, ks. Kazimierz Sowa, Anna Gruszecka, Tomasz Królak, Jacek Moskwa, Krzysztof Ziemiec, ks. Jan Kaczkowski, Piotr Żyłka, Tomasz Rożek, Alina Petrowa-Wasilewicz, Brygida Grysiak, ks. Andrzej Draguła, Tomasz Krzyżak, Tomasz Terlikowski i Paulina Guzik.

W skład Kapituły Nagrody „Ślad” wchodzą obecnie: s. Barbara Chrapek CSSMA, Ewa K. Czaczkowska, ks. Andrzej Draguła, ks. Mieczysław Gładysz CSMA, Andrzej Grajewski, Brygida Grysiak, Katarzyna Kolenda-Zaleska, Tomasz Krzyżak (przewodniczący), ks. Grzegorz Michalczyk, Krystyna Mokrosińska, Zbigniew Nosowski, Jerzy Olędzki, Alina Petrowa-Wasilewicz, Grzegorz Polak, Tomasz Rożek, ks. Kazimierz Sowa (sekretarz), Jarosław Szczepański, Jan Turnau, Marek Zając, Krzysztof Ziemiec.

Patronem nagrody jest bp Jan Chrapek (1948–2001), człowiek mediów i przyjaciel środowiska dziennikarskiego. Był on członkiem zgromadzenia księży michalitów, doktorem teologii, wybitnym duszpasterzem i znanym naukowcem w zakresie współczesnych mediów. Studiował w Lublinie i Louvain. W latach 1983–1986 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Powściągliwość i Praca”, w okresie 1986–1992 był przełożonym generalnym zgromadzenia księży michalitów. Autor licznych publikacji z zakresu teologii pastoralnej, zwłaszcza środków społecznego przekazu, m.in. „Recepcja programów TV przez młodzież” i „Kościół a media”. Przez wiele lat wykładał na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1992 do 1994 r. był biskupem pomocniczym drohiczyńskim, w latach 1994–1999 biskupem pomocniczym toruńskim. Od 1999 roku do swojej tragicznej śmierci w wypadku samochodowym – biskup radomski.

Więcej szczegółów na temat nagrody, jej historii oraz osoby patrona można znaleźć na stronie internetowej www.nagrodaslad.pl.

opr. jka, źródło: Stowarzyszenie na rzecz Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. bp. Jana Chrapka.

Najczęściej cytowane media w marcu

Onet, Wirtualna Polska i „Rzeczpospolita” na te media inne redakcje najczęściej powoływały się w marcu

puttygen.site

, tak wynika z najnowszego raportu Instytutu Monitorowania Mediów (IMM).

Portal Onet cytowany był w marcu przez inne media 2035 razy, Wirtualna Polska 1841 razy, a „Rzeczpospolita” 1635 razy.

W kategorii „Tytułu prasowe” na podium znalazły się jeszcze „Super Express” z wynikiem 1273 cytowania i „Gazeta Wyborcza” – 926 wzmianek.

Wśród stacji telewizyjnych za najbardziej opiniotwórcze uznano Polsat News (1128 cytowań), TVN24 (1076 odniesień) i TVN (840 wzmianek).

RMF FM było najczęściej cytowaną rozgłośnią radiową (1633 odniesień), stacja ta wyprzedziła Radio ZET (988 cytowań) i Radio Plus (865 wzmianek).

opr. jka, źródło: Instytut Monitorowania Mediów (IMM)

Śp. bp Adam Lepa. Fot. Archidiecezja Łódzka

Odszedł biskup Adam Lepa, znawca mediów

W wieku 83 lat, 27 kwietnia zmarł biskup senior Archidiecezji Łódzkiej Adam Lepa, autor wielu książek poświęconych problematyce mediów, wykładowca w Instytucie Edukacji Medialnej i Dziennikarstwa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.   

O śmierci hierarchy poinformowała Archidiecezja Łódzka.

Biskup Adam Lepa, urodził się 17 marca 1939 roku w Łodzi, w tym mieście ukończył też studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym. Święcenia kapłańskie otrzymał 18 marca 1962 roku. Później studiował katechetykę w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (obecnie Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego) i pedagogikę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

4 grudnia 1987 roku papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej i biskupem tytularnym Regiany. Święcenia biskupie otrzymał 2 stycznia 1988 roku.

W latach 1989 – 1994 był przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski ds. Środków Społecznego Przekazu i członkiem Europejskiego Komitetu Biskupów ds. Mediów (CEEM).

Jego kariera naukowa ściśle związana była z problematyką mediów. Napisał 12 książek oraz kilkuset artykułów o tej tematyce.  Od 1994 r prowadził zajęcia dydaktyczne w Instytucie Edukacji Medialnej i Dziennikarstwa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, zaś w latach 1975 – 2014 wykładał pedagogikę mass mediów w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi.

W Konferencji Episkopatu Polski pełnił funkcję przewodniczącego Zespołu Programowego ds. Telewizyjnych Transmisji Mszy Świętej, członka Rady ds. Środków Społecznego Przekazu. Był wiceprzewodniczącym Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej oraz członkiem Rady Fundacji na Rzecz Wymiany Informacji Katolickiej.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie…

opr. jka, źródło: Archidiecezja Łódzka