Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli wydał w czwartek wyrok w sprawie, którą były marszałek Senatu, Tomasz Grodzki, wytoczył redaktorowi naczelnemu „Gazety Polskiej” i prezesowi TV Republika Tomaszowi Sakiewiczowi. To wyrok w trwającej od ponad 6 lat sprawie karnej – przypomniały media związane z Domem Wolnego Słowa, m.in. Niezależna.pl i TV Republika.
Dziennikarz został uniewinniony od stawianych mu zarzutów. Kosztami postępowania obciążył stronę skarżącą. Uzasadnienie wyroku zostało utajnione.
„Myślę, że materiał dowodowy jest na tyle silny, że udowodniłem to, co powiedziałem” – powiedział Tomasz Sakiewicz opuszczając z sali sądowej po wyroku.
— Telewizja Republika 🇵🇱 #włączprawdę (@RepublikaTV) November 20, 2025
Sprawę na bieżąco kontrolowało Centrum Monitoringu Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Dyrektor CMWP SDP i prezes SDP Jolanta Hajdasz z zadowoleniem przyjęła orzeczenie. Przekazała informację o wyroku podczas czwartkowego posiedzenia Zarządu Głównego SDP.Hajdasz podkreśliła, że wyrok to nadzieja dla wolności słowa w Polsce.
„Ogromna radość i satysfakcja. Zwyciężyła prawda” – podkreśliła.”Sąd stanął po stronie wolności słowa i prawa dziennikarzy i mediów do poszukiwania i publikowania prawdy, szczególnie że dotyczy to tak wrażliwej sprawy jaką jest korupcja w szpitalach” – powiedziała prezes SDP. „Dziękuję Tomaszowi Sakiewiczowi za odwagę walki o prawo nas dziennikarzy do wyjaśniania bulwersujących spraw nawet tak wysoko postawionych ludzi władzy jak objęty immunitetem marszałek senatu” – podkreśliła Hajdasz.
Mecenas Sławomir Sawicki pełnomocnik red. nacz. Gazety Polskiej i prezesa TV Republika powiedział, że jest zadowolony z wyroku. „Sprawiedliwości stało się zadość. Sąd był bardzo skupulatny. Ciekawe było uzasadnienie, ale nie mogę o nim mówić, bo je utajniono” – mówił mec. Sawicki.
W polskiej tradycji chrześcijańskiej listopad to miesiąc pamięci i zadumy o zmarłych.
Wrocławscy dziennikarze skupieni w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich i Katolickim Stowarzyszeniu Dziennikarzy spotkali się w Domu Sióstr Notre Dame na tradycyjnych zaduszkach. W kawiarnianej atmosferze wspominano tych których nie ma już wśród nas.
Szczególna pamięć skierowana była ku Romualdowi Lazarowiczowi, który patronuje od 2020 roku dolnośląskiemu konkursowi dziennikarskiemu. Przywołano też pamięć o red. Maksymilianie Kubicy z Radia Wrocław, red. Halszce Szczerskiej z „Gazety Wrocławskiej”, red. Lotharze Herbscie- red.naczelnym Polskiego Radia Wrocław, Barbarze Trzeciak-Pietkiewicz – dziennikarce radiowej i telewizyjnej i m.in. dyrektor Radia i Telewizji Wrocław, Alinie Dopart z wydawnictw PTTK i innych bliskich nam koleżankach i kolegach.
Zwieńczeniem wspomnień była msza św. sprawowana przez byłego dziennikarza „Gościa Niedzielnego”, ks. Jakuba Lukowskiego.
„A nadzieja zawieźć nie może. Gdzie młody człowiek może szukać drogowskazów w niestabilnym świecie” – to tytuł debaty, jaką odbyła się w Bydgoszczy w ramach organizowanego już po raz 44. Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej. Na zaproszenie organizatorów w dyskusji wzięła udział Jolanta Hajdasz, prezes SDP i dyrektor CMWP SDP. W spotkaniu uczestniczył także biskup Krzysztof Włodarczyk.
Jako motto tegorocznych obchodów 44 TKCH przyjęto przesłanie św. Jana Pawła II „abyśmy byli zdolni do odważnego składania świadectwa wiary” skierowane przez Niego do młodzieży w homilii wygłoszonej w dniu 2.06.1997 roku w Gorzowie Wlkp. Dramatem współczesnej kultury jest brak życia duchowego – przypominają słowa Jana Pawła II organizatorzy TKCH odbywajacwgo się raz do roku od lat 44 . Dzisiaj, kiedy jesteśmy świadkami próby dekonstrukcji kultury przez środowiska liberalne i lewicujące, wybieramy tą myśl, jako motto tegorocznego Tygodnia, mając w pamięci również wypowiedź św. Papieża w UNESCO, że człowiek żyje prawdziwie ludzkim życiem dzięki kulturze – przypominał Aleksander Grzybek, główny organizator spotkań. Od lat Misją Tygodni Kultury Chrześcijańskiej jest ukazanie w tej perspektywie chrześcijaństwa, jako źródła, z którego czerpie inspirację cywilizacja życia i miłości. Polska odgrywa w tym procesie szczególną rolę, a wkład św. Jana Pawła II nie ma sobie równych. Trzeba o tym nieustannie przypominać, zwłaszcza dzisiaj, kiedy tak wielu usiłuje zniszczyć to, co dobre, prawdziwe i piękne – mówi Aleksander Grzybek.
W tym roku specjalną ofertą dla młodzieży było spotkanie z ks. biskupem dr. Krzysztofem Włodarczykiem oraz z dr Jolantą Hajdasz, prezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich poświęcone refleksji nad wyzwaniami, jakie stawia współczesność. Odbyło się 12 listopada w Pałacu Młodzieży w Bydgoszczy. Sala była wypełniona uczniami i nauczycielami.Wobec zagrożeń postmodernistycznej kultury nie można pozostawać biernym, dlatego tak ważne jest ostrzeżenie zawarte w tytule debaty: „…a nadzieja zawieść nie może. Gdzie młody człowiek może szukać drogowskazów w niestabilnym świecie”. Konfrontacja postaw, świadomość powołania i jego wyboru, siła argumentów za czy przeciwko chrześcijańskim wartościom – to motyw przewodni tej debaty.
Jak zawsze w Tygodniu Kultury Chrześcijańskiej nie zabraknie odniesienia do ważnych rocznic, a zwłaszcza do 107. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę. 11 listopada będziemy modlić się o pomyślność i bezpieczeństwo naszej Ojczyzny podczas Mszy św. celebrowanej przez Ordynariusza Diecezji Bydgoskiej. Zapraszamy do udziału w tych wydarzeniach. Niech nasza obecność będzie świadectwem wyboru, a zarazem obrony wartości, dla których nie ma bardziej życzliwych wobec człowieka alternatyw. 3 listopada (poniedziałek) „Msza św. Requiem w rycie trydenckim. Słowo o istocie i znaczeniu tradycji w Kościele na przykładzie Mszy Św. Requiem”. Muzyka organowa w wykonaniu Michała Kołodzieja. Fragmenty utworów towarzyszących liturgii – godz. 19.00, par. Najświętszego Serca Pana Jezusa, pl. Piastowski 8 listopada (sobota) Inauguracja XLIV Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej Msza św. pod przewodnictwem JE Ks. dr. Krzysztofa Włodarczyka. Koncert artystów: prof. Renaty Marzec – wiolonczela i prof. Radosława Marca – organy. Wręczenie statuetek „Za twórczy wkład w kulturę chrześcijańską – 2025” – godz. 18.00, Katedra Bydgoska 10 listopada (poniedziałek) Wigilia Święta Niepodległości: koncert piosenki okresu międzywojennego w wykonaniu Justyny Gęsickiej i Krzysztofa Zimnego. Prelekcja historyczna – godz. 17.00, Kujawsko Pomorskie Centrum Kultury w Bydgoszczy, pl. Kościeleckich 6 „Królestwo Niepodległej”. Uroczyste nabożeństwo i capstrzyk z udziałem harcerzy i żołnierzy dla uczczenia Święta Niepodległości w roku jubileuszu 1000-lecia koronacji Bolesława Chrobrego, pierwszego króla Polski. Koncert pieśni patriotycznych w wykonaniu żołnierzy i harcerzy ZHR. Oprawa muzyczna Marcin Wątorski. Capstrzyk – prezentacja dawnych formacji i przemarsz w ordynku – godz. 19.30, Parafia Wojskowa MB Królowej Pokoju, ul. Bernardyńska 2 11 listopada (wtorek) 107. rocznica odzyskania niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej
Podczas areopagu zaprezentowano sondę uliczna z głównym pytaniem – czym jest dla ciebie nadzieja. Bardzo mi się podobała odpowiedź jednego z młodych ludzi, który powiedział, że życie bez nadziei nie miałoby zakończenia. I jakoś mnie to mocno przekonało, że bez nadziei bylibyśmy „urwani” w połowie zdania. Umieramy i… tyle. Bóg daje nam to zakończenie, którym jest wieczność – powiedział ks. Łukasz Krzewiński, który moderował całe spotkanie. – Warto odwołać się do Sokratesa, który widział w młodzieży nadzieję, jak i do myśli św. Jana Pawła II oraz papieża Franciszka. Oni wciąż powtarzali, że młodzież jest przyszłością i nadzieją – dodał ks. Łukasz Krzewiński, wspominając Rok Święty, ukierunkowany na nadzieję.
W dyskusji wzięła udział dr Jolanta Hajdasz, prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, która powiedziała, że nie wyobraża sobie życia bez nadziei. – Nadzieja jest dla każdego z nas bardzo ważnym elementem codzienności. Nawet jeśli na co dzień sobie tego nie uświadamiamy. Jak człowieka spotykają jakieś nieszczęścia, a przecież i z nich składa się codzienność – na przykład, jak ktoś traci pracę, ktoś bliski odchodzi, a przeżyłam śmierć ojca mając cztery lata – nadzieja daje siłę. To jest coś pierwszego, na czym po jakimś trudnym momencie, można zacząć budować – dodała. Doktor Jolanta Hajdasz zachęciła młodych, by codzienność budowali na Bogu. – W moim przypadku, czego nigdy nie ukrywam, swoje życie opieram na wartościach chrześcijańskich, Dekalogu. Na takiej zwykłej, codziennej wierze, bo wyrosłam w domu katolickim. Wiara zawsze pozwalała mieć nadzieję – powiedziała.W rozmowie z ks. Łukaszem Krzewińskim oraz dr Jolantą Hajdasz uczestniczył także Maciej Malicki. Uczeń bydgoskiego Technikum Kolejowego, ceremoniarz, słuchacz studium organistowskiego, dał za przykład św. Augustyna i jego definicję nadziei, odwołując się również do takich zagadnień, jak gniew czy odwaga. – Te spotkania są po to, by w młodych ludziach rozwijać wiarę. Tym razem poznajemy nadzieję z perspektywy ludzi doświadczonych, ale i moich rówieśników, którzy są do tego, tak jak ja, zaproszeni. Rówieśników, którzy opowiadają o nadziei w sposób przystępny, zrozumiały. Ja bardzo często szukam tej nadziei w Panu Bogu i właśnie w Nim ją odnajduję – podsumował Maciej Malicki.
opracowanie na podstawie relacji na diecezja.bydgoszcz.pl (https://diecezja.bydgoszcz.pl/2025/11/13/areopag-mlodych-o-nadziei/) ; autor; M. Jarzembowski
Prezydent RP Karol Nawrocki wręczył 11 listopada odznaczenia wysokie państwowe wybitnym ludziom kultury, nauki i dziennikarzom. Otrzymali je Waldemar Łysiak, Andrzej Poczobut, Przemysław Babiarz, Konrad Banaszek, Sławosz Uznański-Wiśniewski i Adam Woronowicz.
W komunikacie Kancelarii Prezydenta RP napisano:
ORDEREM ORŁA BIAŁEGO
w uznaniu znamienitych zasług dla kultury polskiej, za wybitne dokonania w działalności literackiej i publicystycznej WALDEMAR ŁYSIAK
Pisarz, eseista, publicysta, felietonista i znawca epoki napoleońskiej
w uznaniu znamienitych zasług w działalności na rzecz Polaków na Białorusi, w szczególności za walkę o prawa człowieka i niezłomną postawę w konfrontacji z przejawami odradzających się reżimów totalitarnych ANDRZEJ POCZOBUT
polsko–białoruski dziennikarz, publicysta i bloger związany z Grodnem, Związku Polaków i opozycji na Białorusi, więzień polityczny.
/Order zostanie wręczony w najbliższym możliwym terminie/
KRZYŻEM OFICERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI
za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy dziennikarskiej, za działalność społeczną PRZEMYSŁAW BABIARZ dziennikarz, komentator sportowy, aktor i konferansjer
za wybitne osiągnięcia w działalności naukowo–badawczej, za wkład w rozwój nowych technologii, za popularyzowanie polskiej myśli naukowej na świecie KONRAD BANASZEK fizyk, specjalista z zakresu technologii kwantowych, profesor nauk fizycznych, pracownik Centrum Nowych Technologii UW CeNT, członek korespondent PAN.
KRZYŻEM KAWALERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI
za wybitne zasługi dla rozwoju badań kosmicznych, za rozsławianie imienia Polski w świecie SŁAWOSZ UZNAŃSKI–WIŚNIEWSKI
inżynier, astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej. Drugi Polak w historii oraz 743. (635. w locie orbitalnym) osoba, która znalazła się w przestrzeni kosmicznej, a także pierwszy Polak, który przebywał na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej i twórczej ADAM WORONOWICZ aktor, w latach 1997–2001 i od 2008 aktor Teatru Rozmaitości w Warszawie (TR Warszawa).
***
Andrzej Poczobut – dziennikarz, bloger i działacz mniejszości polskiej na Białorusi. Otwarcie i ostro krytykował promoskiewski reżim Łukaszenki. Znane są jego publikacje na temat historii i praw człowieka. Poczobut był wielokrotnie aresztowany.
Przetrzymywany od 2021 roku, został skazany na osiem lat kolonii karnej. Jego stan zdrowia od tego czasu się pogorszył.
Poczobut jest zdobywcą wielu nagród dziennikarskich i za walkę o prawa człowieka. Andrzej to m.in. laureat Nagrody Wolności Słowa SDP z 2021 roku i – wraz z gruzińską dziennikarską Mzią Amaglobeli – zdobywca Nagrody im. Sacharowa w 2025 roku.
Przemysław Babiarz – dziennikarz, komentator sportowy, społecznik, aktor. Osobowość telewizyjna, mistrz mowy polskiej. Człowiek, który otwarcie mówi o swoiej wierze w Boga i konserwatywnych poglądach.
Gdy późną nocą ponownie przekraczaliśmy bramę więzienia na Rakowieckiej w Warszawie, wszyscy byliśmy poruszeni i w pewnym sensie zmienieni. A przecież każdy z nas wiedział wcześniej o tych sprawach dość dużo…
zdj. Michał Karnowski
Zwiedzanie Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych w Warszawie rozpoczęliśmy od udziału we Mszy Świętej, odprawionej przez księdza Tomasza Trzaskę – kapelana Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL.
zdj. Michał Karnowski
Spotkanie tuż przed Świętem Niepodległości, w miejscu byłej komunistycznej katowni polskich patriotów i masowych rozstrzeliwań w okresie Powstania Warszawskiego, w sali wypełnionej młodzieżą – stworzyły wyjątkową atmosferę. Pomodliliśmy się wspólnie za dusze katowanych i pomordowanych, za ich bliskich.
zdj. Michał Karnowski
Ucieszyły nas ciepłe słowa i wezwanie do pilnowania prawdy skierowane przez księdza Trzaskę wobec Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Przekazujemy je na łamach naszego portalu dalej.
zdj. Michał Karnowski
Naszym przewodnikiem był kolega Jarosław Wróblewski, członek Oddziału Mazowieckiego SDP, pracownik Muzeum, autor wielu książek, redaktor biuletynu „Rakowiecka 37”, którego dwa kolejne numery otrzymaliśmy w prezencie.
zdj. Michał Karnowski
Dziękujemy i polecamy, to świetne pismo, a właściwie za każdym razem książka.
zdj. Michał Karnowskizdj. Michał Karnowski
Zabijemy was i nikt się nie dowie…
Jarek jest człowiekiem wyjątkowym. Opowiada z pasją, niezwykłą znajomością byłego więzienia, życiorysów więzionych ale także i katów.
zdj. Michał Karnowski
Najbardziej poruszająca w jego słowach jest jednak miłość wobec ofiar i ich bliskich, troska o to by Muzeum było miejscem prawdziwej pamięci o bohaterach, pamięci będącej zwycięstwem prawdy nad kłamstwem, miłości nad nienawiścią, dobra nad złem, ofiar nad oprawcami.
zdj. Michał Karnowski
Bo katowani na Rakowieckiej polscy patrioci mieli być także zapomniani. Mieli nie mieć nawet grobów, ich ciała miały być splugawione a rodziny skazane na mękę niepewności i niewiedzy.
zdj. Michał Karnowski
Takie groźby często cytowane są na wystawie. „Zabijemy Was i nikt nigdy się nawet o tym nie dowie”. Dzięki Muzeum zwycięża prawda.
zdj. Michał Karnowski
Porusza, że każdy bliski byłych więźniów, dziś to już wnuki, znajduje tutaj serdeczną troskę, szacunek, zrozumienie. Często także nieznaną prawdę.
zdj. Michał Karnowski
To rodziny, których cierpienie nie kończyło się nawet wraz z uwolnieniem. Traktowane były w komunistycznej Polsce jako obywatele drugiej kategorii, z wilczymi biletami, zakazami wstępu na uczelnie, żyły nadal w strachu, pod obserwacją bezpieki.
Rakowiecka 37
Ogromnie cieszy widoczny rozwój Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych, wielki wysiłek jego budowniczych. Niektóre elementy są już na poziome światowym, jak rekonstrukcja tajnej drukarni, multimedialna wystawa o Solidarności Walczącej, filmy w salce kinowej.
zdj. Michał Karnowski
Choć oczywiście najbardziej poruszają miejsca straceń, prawdopodobny były „mokry karcer”, wspomnienia katowanych. To miejsce ma wielki potencjał i wspaniałą załogę, która jest w stanie uczynić z niego ważny ośrodek przywracania prawdy historycznej i przekazywania jej następnym pokoleniom, opowiadania jej gościom z całego świata.
zdj. Michał Karnowski
To także wyjątkowa placówka badawcza – dziś jej organizatorem jest Instytut Pamięci Narodowej. Uświadomiliśmy sobie jak wiele o zbrodniach komunistycznych i niemieckich jeszcze nie wiemy. Jak wielu bohaterów wciąż nie zostało godnie pochowanych.
zdj. Michał Karnowski
Muzeum na Rakowieckiej 37 wykonuje tę pracę. Nic dziwnego, że ściąga także ataki, że pojawiają się próby skasowania tego wysiłku.
zdj. Michał Karnowski
Stale tam coś się dzieje, koncerty, spotkania, nowe wystawy. Warto śledzić stronę rakowiecka37.pl i uczestniczyć.
W Misyjnym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Pieniężnie 7 listopada 2025 roku odbędzie się ogólnopolska konferencja naukowa zatytułowana. „Od prasy drukowanej do nowych mediów. Dziedzictwo Seweryna Pieniężnego w kontekście rozwoju mediów lokalnych i regionalnych”. Konferencja dotyczy roli prasy lokalnej i przemianom komunikacji w erze cyfrowej.
Konferencja ma charakter interdyscyplinarny. Jej celem jest refleksja nad dorobkiem Seweryna Pieniężnego – redaktora, dziennikarza i społecznika, który w okresie międzywojennym stał się symbolem walki o polską tożsamość Warmii. Jego działalność, obejmująca zarówno rozwój Gazety Olsztyńskiej, jak i szeroką aktywność społeczną, stanowi dziś ważny punkt odniesienia dla dyskusji o roli mediów lokalnych w kształtowaniu wspólnoty, świadomości historycznej i kulturowej – to zapowiedź konferencji w Pieniężnie.
Wśród zaproszonych prelegentów znaleźli się medioznawcy, historycy i praktycy dziennikarstwa, którzy podejmą temat funkcji, wyzwań i przemian współczesnych mediów lokalnych w Polsce.
Seweryn Pieniężny (1905–1940) był redaktorem, wydawcą i dziennikarzem, synem Seweryna Pieniężnego seniora – założyciela Gazety Olsztyńskiej, najważniejszego polskiego dziennika na Warmii. Po śmierci ojca przejął kierowanie redakcją, kontynuując jej misję podtrzymywania polskiej tożsamości narodowej w niemieckim wówczas Olsztynie.
Pod jego redakcją Gazeta Olsztyńska stała się nie tylko medium informacyjnym, ale również forum kulturalnym i edukacyjnym, wspierającym rozwój oświaty i działalność społeczną Polaków w Prusach Wschodnich. Pieniężny angażował się w działalność Związku Polaków w Niemczech i był gorącym orędownikiem utrwalania polskiego języka i kultury na Warmii.
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany. W 1940 roku został rozstrzelany w obozie koncentracyjnym w Hohenbruch. Jego ofiara symbolizuje wierność ideałom wolności słowa i niezależności prasy.
Dziś Seweryn Pieniężny junior pozostaje patronem Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a jego imieniem nazwano Konkurs Dziennikarski im. Seweryna Pieniężnego, promujący najlepsze materiały prasowe, radiowe i telewizyjne z regionu Warmii i Mazur.
Organizatorzy zapewniają konferencja w Pieniężnie będzie nie tylko okazją do spotkania środowiska naukowego i dziennikarskiego, ale też do refleksji nad znaczeniem lokalnych mediów w budowaniu wspólnoty i tożsamości regionu. Dziedzictwo Seweryna Pieniężnego pozostaje żywym punktem odniesienia – inspiracją do dalszej pracy nad rzetelnym, odpowiedzialnym dziennikarstwem służącym społeczności.
W imieniu Oddziału Mazowieckiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich zapraszam do Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych w Warszawie, przy ulicy Rakowieckiej 37.
9 listopada br. o godzinie 17.00 rozpocznie się koncert.
O godz. 18.00 mszę świętą odprawi ksiądz Tomasz Trzaska.
Po mszy – zwiedzanie Muzeum. Naszym przewodnikiem będzie Jarosław Wróblewski
Rozstrzygnięto siódmą edycję konkursu „Pamięć »W« kadrze” im. Eugeniusza Lokajskiego 2025 roku. Uroczystość odbyła się 28 października br. w Muzeum Powstania Warszawskiego. Na konkurs przesłano otrzymało ponad 2 tys. zdjęć. Prace wykonano podczas obchodów 81. rocznicy Powstania Warszawskiego.
Zdjęcia konkursowe oceniało jury w składzie: Zbigniew Furman, Wojciech Grzędziński, Jacek Marczewski, Chris Niedenthal i Jan Ołdakowski – dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego.
Laureaci konkursu zdj. Wanda Nadobnik
zdj. Wanda Nadobnik
„Widać odejście od takiego klasycznego podejścia do reportażu jako do opowiadania historii. Natomiast fotoreportaż bardzo mocno podryfował w stronę refleksji autorskiej. Ta paleta emocji, ta paleta różnorodności zdjęć z których wybieraliśmy była obfita” – powiedział Wojciech Grzędziński.
Grand Prix – Darek Delmanowicz
„Był wybór, jest dobrze i wybraliśmy myślę świetne zdjęcia. Myślę, że te zdjęcia pojedyncze w tym roku były naprawdę dobre. I to jest miłe, że czasami ludzie mają pomysły” – podkreślił Chris Niedethal.
I miejsce, kategoria „Zdjęcie pojedyncze” Marek M. Berezowski
Po raz drugi już przyznano nagrodę internautów. W tym roku w głosowaniu oddano2580 głosów. Wśród 34 wytypowanych do głosowania przez jury prac, zdjęcie zwycięskie otrzymało 247 głosów.
II miejsce, kategoria „Zdjęcie pojedyncze” Magdalena Nieckarz
Podczas uroczystości w Muzeum Powstania Warszawskiego Zarząd Główny Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich reprezentowała wiceprezes SDP Wanda Nadobnik.
Grand Prix:
Darek Delmanowicz
I miejsce, kategoria „Zdjęcie pojedyncze”:
Marek M. Berezowski
I miejsce, kategoria „Fotoreportaż”
Julian Łoziński
Skorzystaliśmy z artykułu na portalu 1944.pl Publikcja:
Prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i dyrektor Cnetrum Monitoringu Wolności Prasy SDP Jolanta Hajdasz kategorycznie potępiła ataki Krzysztofa Kontka na redaktor naczelną portalu wPolityce red. Marzenę Nykiel. Dziennikarka pisała o krytycznych uwagach środowiska muzycznego po ogłoszeniu werdyktu jury w XIX Konkursie Chopinowskim. Dr Krzysztof Kontek, który teraz pisał regulamin oceny konkursu, wcześniej dał się poznać jako krytyk wyboru Karola Nawrockiego na Prezydenta RP.
Krzysztof Kontek przedstawiajc się jako wybitny naukowiec nie chciał w czerwcu przyjąć do wiadomości zwycięstwa Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich. Przedstawiał swoją „teorię” popartą skomplikowanymi wyliczeniami, według której Karol Nawrocki popierany przez PiS przegrał z kandydatem PO Rafałem Trzaskowskim. Teorii owej nie nie uznali wyborcy i nie uznała Państwowa Komisja Wyborcza potwierdzając wygraną Nawrockiego. A dr Kontek był obiektem żartów nie tylko w gronie wyborców obecnego prezydenta, ale i w środowisku naukowym.
Mimo kompromitacji naukowca w polityce, Kontek wziął się za kulturę. Muzycy narzekaja, że naukowiec – delikatnie mówiąc – nie przysporzył popularności najbardziej prestizowmu konkursowi pianistycznemu. „Narodowy Instytut Fryderyka Chopina postanowił przeprowadzić totalną zmianę systemu punktacji i powierzył to zadanie Kontkowi, który jest jednym z autorów nowego regulaminu i systemu oceniania” – napisano w portalu wPolityce.
„O szczegółach tego przedsięwzięcia opowiada on w obszernej rozmowie z >>Gazetą Wyborczą<<: Dostałem na to zlecenie z Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina. Nawet dwa zlecenia, bo pierwsze było na analizę wyników poprzednich edycji. Tam już od pewnego czasu dojrzewała myśl o wprowadzeniu zmian w sposobie oceniania” – napisali dziennikarze wPolityce. Redaktor naczelna portalu opublikowała kilka artykułow, w których przedstawiła krytykę muzyków i muzykologów wobec zmian Kontka w regulaminie oceny XIX Konkursu Chopinowskiego.
Nie ma sensu przytaczać w sdp.pl inwektyw, którymi obrzucił Marzene Nykiel dr Krzysztof Kontek, ale jedno jest pewne, nawet nie przepadający za portalem wPolityce reprezentanci koalicji skrytykowali naukowca za te słowa.
Prezes SDP Jolanta Hajdasz przyłączyła się do wyrazów wsparcia redkator naczelnej wPolityce. SDP jest przeciw takim atakom . Wulgarne słowa to juz nie krytyka. Wspieramy redaktor Marzeną Nykiel – powiedziała szefowa SDP potępiając atak Kontka na redaktor Nykiel
Portal wPolityce zauważałył, że naukowiec przekroczył wszelkie bariery krytyki. „Krzysztof Kontek, zamiast w kulturalny sposób przedstawić swoje uwagi do artykułu red. Marzeny Nykiel na temat wątpliwości wokół wyników XIX Konkursu Chopinowskiego, zdecydował się obrażać dziennikarkę. Teraz Kontek musi liczyć się z konsekwencjami swojego ataku” – ocenił portal.
Władze spółki Fratria wydały w tej sprawie oświadczenie. „Spółka Fratria oraz redaktor naczelna portalu wPolityce.pl kierują akt oskarżenia przeciwko Krzysztofowi Kontkowi, który w niezwykle brutalny sposób znieważył redaktor Marzenę Nykiel. Zdaniem prawników spółki Fratria doszło do tak zwanej wulgarnej zniewagi, na którą nie powinno być miejsca w domenie publicznej i która podlega karze” – podano.
„Krzysztofa Kontka, który niedawno brylował w liberalno-lewicowych mediach w sprawie rzekomo sfałszowanych wyborów, rozwścieczył artykuł Marzeny Nykiel, redaktor naczelnej portalu wPolityce.pl na temat kontrowersji wokół wyników XIX Konkursu Chopinowskiego. Kontek zamieścił wpis pełen obrzydliwych, wulgarnych wyzwisk pod adresem naszej redaktor naczelnej” – napisano w oświadczeniu spółki Fratia.
Dwoje dziennikarzy uwięzionych przez prokremlowskie władze Białorusi i w Gruzji: Andrzej Poczobut i Mzia Amaglobeli zostali laureatami Nagrody Sacharowa za wolność myśli w 2025 roku. Nagroda ma być wręczona przez Parlament Europejski 16 grudnia br. Andrzej Poczobut polski dziennikarz siedzący od lat w białoruskim więzieniu jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in. Nagrody Wolności Słowa SDP przyznanej w 2021 roku.
Przewodnicząca PE Roberta Metsola ogłaszając nazwiska laureatów podkreśliła, że Nagrodę Sacharowa PE przyznał za to tych dwoje dziennikarzy walczy o wolność swoich krajów.„(…) Oddajemy hołd dwóm dziennikarzom, których odwaga jest światłem nadziei dla wszystkich, którzy odmawiają milczenia. Oboje zapłacili wysoką cenę za mówienie prawdy w obliczu władzy, stając się symbolami walki o wolność i demokrację” – powiedziała Metsola.
Mzia
Mzia Amaglobeli, to gruzińska dziennikarka i dyrektorka internetowych portali informacyjnych Batumelebi i Netgazeti. Aresztowano rją styczniu 2025 roku. Zarzut: udział antyrządowych protestach w Gruzji.
W sierpniu br. została skazana na dwa lata więzienia z powodów politycznych.
Andrzej Poczobut – dziennikarz, bloger i działacz mniejszości polskiej na Białorusi. Otwarcie i ostro krytykował promoskiewski reżim Łukaszenki. Znane są jego publikacje na temat historii i praw człowieka. Poczobut był wielokrotnie aresztowany.
Przetrzymywany od 2021 roku, został skazany na osiem lat kolonii karnej. Jego stan zdrowia od tego czasu się pogorszył.
Poczobut – laureat Nagrody Wolności Słowa SDP
Przypominamy fragment tekstu z portalu SDP sprzed ponad czterech lat:
Andrzej Poczobut, uwięziony przez reżim Łukaszenki korespondent z Białorusi, członek Zarządu Głównego Związku Polaków na Białorusi, został laureatem Głównej Nagrody Wolności Słowa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. 17 czerwca [2021 r. – red] w Warszawie odbyło się ogłoszenie wyników 28. edycji Konkursu SDP.
W imieniu przebywającego od 25 marca 2021 roku w areszcie na Białorusi Andrzeja Poczobuta, wyróżnienie odebrała Agnieszka Romaszewska-Guzy, dyrektor Telewizji Biełsat [zwolniona 12 marca 2024 r. po bezprawnym przejęciu mediów publicznych przez rząd Donalda Tuska – red.].
Prowadzący uroczystość prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich Krzysztof Skowroński przed wręczeniem Nagrody powiadomił, iż Zarządowi SDP udało się porozumieć z przebywającym w więzieniu laureatem i jego życzeniem było, żeby nagrodę w jego imieniu odebrała podczas uroczystej Gali właśnie Agnieszka Romaszewska-Guzy.
Anna Popek i Krzysztof Skowroński prezes SDP w l. 2011 – 2024 ogłaszający, że Nagrodę Wolności Słowa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich otrzymał Andrzej Poczobut – gala Nagród SDP 17 czerwca 2021 roku, Dom Dziennikarza przy Foksal w Warszawie – zdj. SDP
W uzasadnieniu przyznania Głównej Nagrody Wolności Słowa czytamy, że nasz kolega został jej laureatem „za publikacje w obronie demokracji i praworządności, demaskujące nadużycia władzy, korupcję, naruszanie praw obywatelskich, praw człowieka”.
Czego nie robić podczas alarmu bombowego w galerii handlowej? Jakich zachowań unikać podczas ataku zbiorowego zabójcy w szkole, na ulicy czy innym miejscu? Gdzie najbezpieczniej przetrwać pierwsze dni lockdownu czy wybuchu wojny? A także tak prozaiczne czynności jak użycie gazu pieprzowego czy pałki teleskopowe wobec napastnika. Te i wiele innych zagadnień wyjaśniali Marek Miśko oraz Piotr Szalaty licznie przybyłym uczestnikom szkolenia w sali konferencyjnej Domu Rzemiosła w Gdyni.
Marek Miśko autor projektu „Czuwaj” jest dziennikarzem, specjalistą od strategii kryzysowych dla firm, Piotr Szalaty, współpracownik Marka prowadzi szkolenia paramilitarne. M.in. szkolenia w strefach konfliktów i zagrożeń piractwem morskim.
Szkolenia, doświadczenie, spokój
Ci dwaj doświadczeni w tematyce bezpieczeństwa instruktorzy jeżdżą po kraju organizując darmowe szkolenia, które mają na celu wyjaśnienie uczestnikom „kursów” jak poradzić sobie w sytuacjach ekstremalnych, z którymi często nie mieliśmy wcześniej do czynienia.
Choć użyłem wyżej określeń kursy czy szkolenia tak naprawdę udział w nich to świetna inwestycja na obecne czasy. Czasy zagrożenia wojną, lockdownem, atakami terrorystycznymi a coraz częściej sfrustrowanych psychopatów. Co ciekawe, w omawianiu każdego z wymienionych zagrożeń, prowadzący na wstępie skupiali się na wyjaśnieniu czego w danych sytuacjach nie robić.
Ewakuacja
– Na przykład w sytuacji komunikatu o opuszczeniu galerii handlowej z powodu zagrożenia wybuchem bombowym – zwracał uwagę Marek Miśko – najczęściej ludzie gromadzą się przed obiektem w oczekiwaniu na rozwój sytuacji. Ciekawość i brak wyobraźni bierze górę nad zdrowym rozsądkiem i instynktem samozachowawczym. Fasady galerii to niejednokrotnie szkło i metal. W przypadku gdyby alarm okazał się prawdziwy i ładunek został zdetonowany odłamki tegoż metalu i szkła pędzą w różnych kierunkach z prędkością nawet 500 – 800 m/s. Mogą zabić, a w najlepszy wypadku okaleczyć.
Szkoleniowiec zwrócił również uwagę, że często galerie handlowe mają wyznaczone miejsca w przypadku pożaru obiektu, które niekoniecznie są bezpieczne w przypadku zagrożenia bombowego, bo zamachowiec poza ładunkiem w obiekcie, mógł umieścić ładunki również na zewnątrz – w koszu na śmieci czy samochodzie.
Miotacze gazu
Uczestnicy, a w szczególności licznie obecne na szkoleniu panie mogły dowiedzieć się jak… nie posługiwać się popularnym miotaczem gazu pieprzowego w żelu. W tym przypadku prowadzący postanowił zobrazować technikę podczas scenki odegranej z udziałem jednej z uczestniczek. Użyto oczywiście t.zw. miotacza treningowego. Niestety inscenizacja pokazała, że pani, która stwierdziła, że posiada w torebce gaz do celów samoobrony, użyła by go w sposób nie dający pewności skutecznego odstraszenia napastnika, ponieważ w pierwszych dwóch próbach żel spryskiwał wcielającego się w jego rolę Marka poniżej pasa. Dopiero po instruktażu jaką powinno się przyjąć postawę (lekko ugięte nogi w kolanach żeby po trafieniu szybko salwować się ucieczką) i w jaki sposób należy trzymać miotacz (na wysokości twarzy atakującego, żeby pierwszy wyrzucony z dużą silą strumień dosięgnął jego twarzy i powstrzymał na kilka chwil od agresji.
Plecak
Marek Miśko zademonstrował jeszcze zawartość t.zw. plecaka ewakuacyjnego, którego posiadanie w obecnych czasach nie tylko da poczucie bezpieczeństwa, ale przede wszystkim realnie to bezpieczeństwo zwiększy.
Piotr Szalaty omówił na przykładach ilustrowanych filmami z autentycznych wydarzeń, zachowania w przypadku ataku zbiorowego zabójcy oraz jak bronić się przed atakiem nożownika przy wykorzystaniu dostępnych pod ręką przedmiotów. Instruktaż zakładania opaski uciskowej przeprowadził z udziałem czworga uczestników szkolenia.
W szkoleniu w Gdyni wzięło udział ponad 250 osób. Cieszy bardzo duże zainteresowanie pań oraz ludzi bardzo młodych.
Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich objęło patronatem medialnym najnowszą książkę pisarza i dziennikarza, szefa Szczecińskiego Oddziału SDP, Marka Rudnickiego. Powieść sensacyjna nosi tytuł „Vakho. Ucieczka do piekła”. To trzecia część trylogii „Vakho” (po „Vakho. Wilcze szczenię”, wydanej również w USA pt. „Vakho. The Wolf’s Cub” i „Vakho. Czerwone wota”).
Bohaterem powieści jest młody pułkownik zagończyków Wilczego Pułku, działającego na zapleczu frontu w okresie zmagań polsko – bolszewickich. Po wojnie mimo propozycji pozostania w wojsku, wraca do cywila i zamieszkuje w dworze położonym tuż przy nowej granicy ustalonej Traktatem Ryskim.
Splot wydarzeń sprawia, że w pułkowniku rodzi się podejrzenie, że przebieg tej granicy nie jest zgodny z założeniami Traktatu. Punktem zwrotnym staje się list wysłany do niego przez ojca, majora dyonu lotniczego, który wkrótce po tym ginie w niewyjaśnionej katastrofie lotniczej. List nie trafia do adresata od razu. Zostaje odnaleziony dopiero kilka miesięcy później; przeleżał za komodą, z której zsunął się, czego nikt nie zauważył. Jego treść otwiera istną Puszkę Pandory.
W tle nadal żywa wówczas kwestia pozostawienia w wyniku Traktatu po stronie rosyjskiej niemal dwóch milionów polskich mieszkańców Kresów. Ich dramat i złudzenie, że Polska jednak upomni się o nich.
Marek Rudnicki to często nagradzany pisarz i dziennikarz. Absolwent kursu dla dziennikarzy i wydawców Związku Włoskiej Prasy Periodycznej. W stanie wojennym współpracował z podziemnym pismem „Orzeł Biały”, a po roku 1989 z periodykami: „Młoda Polska”, „Przedsiębiorca Zachodniopomorski”, „Solidarność ‘80”. Przez wiele lat dziennikarz tygodnika „Morze i Ziemia” oraz dziennika „Głos Szczeciński”.
Otrzymał m.in. nagrodę Ostrego Pióra BCC, Dziennikarza Roku, Nagrodę Złotej Kaczki im. Bogdana Czubasiewicza oraz ostatnio – wyróżnienie w konkursie Nagroda im. Wojciecha Dolaty.
W dorobku Marka Rudnickiego są książki o różnej tematyce, w tym – dotyczących tajemnic z zakresu paleoastronautyki („Kołowrót dziejów” i „Bękarty bogów”), thrillerów (cykl: „Szpony diabła”, „Remedium 111”, „Krwawy bursztyn”), cyklu z fabułą historyczną, dotyczącego okresu wojny polsko-bolszewickiej („Vakho. Wilcze szczenię”; ukazała się też na rynku amerykańskim pt. „Vakho. The Wolf’s Cub” oraz „Vakho. Czerwone wrota”).
Marek Rudnicki od lat szefuje Szczecińskiemu Oddziałowi SDP.
